به نظرتان خیلی خوب نمیشد، اگر میتوانستیم همه چیز را به خاطر بیاوریم، مثلا میتوانستیم همه لحظات زندگی مهم زندگیمان یا مثلا همه برخوردها و حوادث بیاهمیت یا لحظههای پیروزیهایمان را به یاد بیاوریم؟!
چه میشد اگر هیچ خاطرهای محو نمیشد و ما میتوانستیم هر لحظهای که اراده کنیم، خاطراتمان را به یاد بیاوریم!
�جیل پرایس� ۴۲ ساله، زنی مقیم کالیفرنیا، کسی است کسی است که حافظه شگفتانگیزی دارد. برای مثال او حتی میتواند بگیود که روز تولدش، چند شنبه بوده است و بلافاصله میتواند بگوید که دو روز بعد از تولدش، یخبندانی در لس آنجلس رخ داده است.
اشپیگل در همین مورد مقالهای دارد که بد ندیدم، خلاصهای از آن را در وبلاگم منتشر کنم:


